• Książka o pierwszej pomocy przedweterynaryjnej dla psów już okazała się sukcesem, a na rynku jest dopiero od 3 dni! Wydawnictwo przyjmuje zamówienia poprzez aplikację e-księgarni na tę pozycję, Zamawiają osoby prywatne, ale i Fundacje „psie”. Brakowało, i to chyba bardzo, takiego poradnika pomocy doraźnej w nagłych „psich” wypadkach…

Cieszę się, że jest zainteresowanie. Sukces będzie wtedy, kiedy treść książki pomoże w udzielaniu psom pomocy, zwiększy świadomość opiekunów psów, wyczuli na sytuacje, kiedy pomoc przedweterynaryjna i weterynaryjna jest potrzebna. Psy są traktowane często jak domownicy. Jeżdżą z nami na wakacje, uczęszczamy z psami na szkolenia z zakresu współpracy człowiek-pies, dbamy o właściwe wyżywienie. Ponieważ psy intensywnie uczestniczą w naszym życiu, ulegają wypadkom na drodze, chorują z powodu zjedzenia czegoś szkodliwego, bywają pogryzione przez inne zwierzęta. A my chcemy im pomóc. Po upublicznieniu informacji o wydanej książce dzwonią także zaprzyjaźnieni przewodnicy psów służbowych i opowiadają o kolejnych wartych opisania sytuacjach. Takich, kiedy psu coś się stało i trzeba było szybko zareagować.

• To może powstanie kolejna pozycja z zakresu pomocy przedweterynaryjnej dla psów?

Pomyślimy. Może warto byłoby wrócić do wątków poruszonych w „Psach domowych i służbowych”, gdzie piszemy z Joanną Pulit o pielęgnacji psa i potrzebach naszych czworonogów. Warto też przekazać parę podpowiedzi dla osób, które opiekują się psami starszymi czy też skrzywdzonymi (np. psami odebranymi podczas interwencji), bo taka opieka nie jest łatwa. Dużo ludzi decyduje się na adopcję psa, stąd warto edukować, zapoznawać z regulacjami prawnymi, które psów dotyczą i pokazać, jakie są możliwości dla opiekunów psów związane z właściwą opieką, psimi wybiegami czy też socjalizacją psa.

• Zdradziła Pani, że pomysł na książkę o pierwszej pomocy dla psa narodził się podczas szkolenia psów służbowych, ale i z własnych doświadczeń wie Pani, że taka pomoc może być konieczna. Co takiego działo się Pani psu, że zaowocowało to książką?

Pies po intensywnej zabawie z innymi psiakami zaczął kuleć i wyglądało na to, że bardzo boli łapa. Dopiero kolejnego dnia można było wykonać prześwietlenie. Nie każdy środek przeciwbólowy dla ludzi może być podany psu. I tu potrzebowałam pilnie konsultacji. Innym razem pies zatruł się czymś, a to zawsze trudne do diagnozy, kiedy nie wiemy, co nasz pupil mógł zjeść na spacerze. Intensywne biegunki trzeba było szybko opanować.
W niektórych miastach funkcjonują kliniki dla zwierząt 24h, ale nie zawsze jest możliwość szybko do takiego miejsca dotrzeć. Stąd bardzo ważne, by mieć telefon do swojego weterynarza na tak zwany wszelki wypadek i przygotowaną apteczkę dla psa. Trzeba oczywiście wcześniej wiedzieć, co najczęściej psom dolega i jak zareagować. Stąd właśnie pomysł na książkę. Pytałam też zaprzyjaźnionych przewodników psów ze służb mundurowych, co przydarzyło się ich psom podczas działań na służbie. Te historie też pojawiają się w książce. Niektóre służby mają takie apteczki przygotowane dla funkcjonariuszy na czterech łapach.

• Jest Pani aktywną osobą, pisze książki, wykłada, zyskała tytuł Popularyzatora Nauki rok temu, jest jedną z sygnatariuszek petycji o przyznanie emerytury płatnej dla wszystkich psów służbowych. Nie brakuje Pani czasu na odpoczynek i takie normalne życie, poza pracą i działalnością charytatywną na rzecz zwierząt?

Wolny czas spędzam jeżdżąc konno. Lubię odpoczywać w miejscach, gdzie są zwierzęta. Pies też jeździ do stajni, bo zwykle można psiaka w takie miejsca zabrać. Na szczęście mój czworonóg lubi inne zwierzęta, a koń nigdy go nie kopnął. Choć widziałam takie sytuacje, kiedy o włos pewien pies uniknął spotkania z kopytem… Często można też zaobserwować spotkania międzygatunkowe, czyli na przykład psa z kotem. Po takich spotkaniach bywa, że pierwsza pomoc jest potrzebna. Widziałam też na wybiegach dla psów niejednokrotnie, jak psy się pogryzły. Pierwszej pomocy potrzebowały psy, ale też ludzie, którzy psy rozdzielali.

• O czym Pani marzy na czas wakacji?

Żeby wakacje pozwoliły „podładować baterie”, na przykład dzięki wyjazdom na łono natury, choć zawsze wolę aktywny wypoczynek, na przykład rajdy konne. I by szkoły po wakacjach pozwoliły na powrót dzieci do kontaktów społecznych.

I tego z całego serca życzymy i czekamy na kolejne książki Pani autorstwa! Dziękuję za rozmowę. 

Rozmawiała Paulina M. Wiśniewska

Na zdjęciu: dr Joanna Stojer-Polańska podczas swojej ukochanej jazdy konnej

Fot. Maria Mierzyńska-Kiebzak

Demo do gratisowego pobrania: Pierwsza pomoc demo

Przy tej okazji przypominamy o petycji, której jedną z sygnatariuszek jest dr J. Stojer-Polańska i prosimy o podpisy, bo to nie powinno tak być, że zwierzęta służbowe po latach pracy mają emerytury państwowe równe 0 zł – link:

https://www.petycjeonline.com/walczymy_o_przyznanie_pastwowych_emerytur_dla_wszystkich_psow_i_koni_subowych

A to link do książki o pierwszej przedweterynaryjnej pomocy dla psów:

https://wydawnictwo-silvarerum.eu/produkt/k-dolebska-j-stojer-polanska-pierwsza-pomoc-dla-psow-kolor/

- Gratulujemy pomysłu i cieszymy się, że psy służbowe opisane w książkach „Niesamowite przygody funkcjonariuszy na czterech łapach i kopytach” wydanych przez Silva Rerum znalazły się na kartach z psimi bohaterami. Polecamy naukę przez zabawę z pudełkiem „Nos”. Badanie zapachu jest ważne w kryminalistyce i pokazane na przykładzie pracy psów tropiących ratowniczych, a także o innych specjalnościach – podkreśla dr Joanna Stojer-Polańska, kryminalistyk.

https://uniwersytetdzieci.pl/udwdomu

Na zdjęciach: zakładki oraz okładki książek kryminalistycznej serii edukacyjnej dla dzieci i młodzieży

Po prostu trzeba robić swoje. Może właśnie czas sprzyja tym, którzy działają. Dobra organizacja, systematycznie prowadzony i realizowany kalendarz, łączenie projektów, współpraca. W ten sposób udaje się wiele działań przeprowadzić. Staram się także w projekty zaangażować wiele osób – zarówno jako uczestników, jak i organizatorów, wtedy przy jednym spotkaniu można więcej warsztatów przeprowadzić.

• Widać, że Pani zawód, to zarazem Pani wielka życiowa pasja. Kryminalistyka jako pasja?… Hm. To przecież zbrodnie, samobójstwa, nieszczęśliwe wypadki. Można się tym fascynować w czasie wolnym, przy dobrym kryminale czy serialu telewizyjnym, ale w tak w życiu, w pracy zawodowej, to chyba łatwe nie jest? Jak Pani sobie radzi z mroczną stroną ludzkiej natury, z którą przecież cały czas ma Pani do czynienia?

W życiu spotkałam bardzo dużo dobrych ludzi więc częściej widzę jasną stronę niż mroczną. Wszyscy z nich są bardzo zaangażowani w pomaganie innym, poszukiwanie osób zaginionych, rozwiązywanie spraw z ciemnej liczby przestępstw, pomoc pokrzywdzonym, szkolenie zwierząt służbowych. To prawda, że kryminalistyk i kryminolog zajmują się badaniem ciemnej strony człowieka, tym co sprawca zrobił, do czego jest zdolny. Z drugiej jednak strony, te działania są po to, by przestępczość zwalczać. A pasja jest potrzebna, by realizować ten cel.

• Przekazuje Pani wiedzę kryminalistyczną także najmłodszym?

Często dzieci są uczestnikami moich zajęć, bardzo lubię z nimi pracować. Mają ciekawe, inne niż dorośli, spojrzenie na ślady. Zadają pytania o pracę zwierząt, na przykład: „Czy ten koń od małego służył w Policji? Czy każdy pies nadaje się do służby?, Czy kot może być kotem policyjnym?”.  Bardzo też cenię spotkania interdyscyplinarne, na przykład realizowane w Pracowni „Arete” w Krakowie, gdzie można przeprowadzić zajęcia o śladach, zwierzętach na służbie i dodatkowo wykonać prace plastyczne, ceramicznego konika czy pieska. Wykonywaliśmy w „Arete” również ślady w glinie i tworzyliśmy takie na płótnie. Warto wykorzystać różne możliwości, by mówić o nauce i sztuce, o prawach zwierząt i rozwiązywaniu zagadek kryminalnych.

• Czy dzieci podczas licznych spotkań edukacyjnych zadają pytanie o istnienie zła w człowieku? Co im Pani odpowiada?

Pytają czasami o sprawy kryminalne, te prawdziwe, o których słyszeli w mediach. Czasami też mówią o sprawach z własnego doświadczenia. Wszystko zależy od tego, jakiego rodzaju to pytanie i czy odpowiedź powinna być udzielona publicznie  w grupie, czy po zajęciach. A to już zależy od konkretnego przypadku. Bo odpowiedzieć trzeba. Nawet jeśli muszę przyznać: nie wiem. Pytania o zło i dobro to trudne pytania, nie zawsze łatwo o odpowiedź. Jeśli jest to pytanie kryminalistyczne, np. o sposób badania śladów – mogę sprawdzić i się dowiedzieć. Jeśli to pytanie kryminologiczne, np. czy złodziej przestanie kraść – często nie ma kategorycznych odpowiedzi.

• Poprzez pracę kryminalistyka poznała Pani zwierzęta służbowe, pracujące w służbach mundurowych. Jest Pani jedną z sygnatariuszek petycji dotyczącej przyznania psom i koniom służbowym płatnej emerytury. Niewiele osób wie, że po wycofaniu ze służby państwo przestaje się zajmować psami i końmi, nie płaci na nie ani grosza. Jak to możliwe, że po 1989 roku żadna z partii u władzy nie pochyliła się nad losem pracujących czworonogów? Wcześniej zresztą też nie.

Myślę że wiele osób nie wiedziało o tym, że taki problem istnieje. Dlatego edukujemy w tym zakresie i popularyzujemy wiedzę o funkcjonariuszach na czterech łapach i kopytach. Liczę na to, że właściwe i potrzebne przepisy się pojawią. Stąd też pomysł petycji, by dotrzeć także do polityków i pokazać im, że los zwierząt służbowych na emeryturze nie jest ludziom obojętny.

• Wspiera Pani także Stowarzyszenie „Zakątek Weteranów”, proszę o tym opowiedzieć.

„Zakątek Weteranów” to miejsce bardzo mi bliskie, choć ze względu na odległość nie bywam tam tak często, jak bym chciała. Mieszkają tam emerytowane psy i konie, które nie mogły trafić do domu swojego opiekuna. Na miejscu założyciele stowarzyszenia i wolontariusze opiekują się czworonogami. Zapewniają właściwą opiekę, zabawę, jedzenie, opiekę weterynaryjną. Warto „Zakątek” wspomagać, bo utrzymuje się tylko z datków ludzi dobrej woli. Poznałam mieszkające tam zwierzaki, niektóre z nim miałam jeszcze okazję zobaczyć na służbie, jak konia o imieniu Delfin. W „Zakątku” panuje bardzo serdeczna atmosfera i widać życzliwość dla zwierząt oraz zaangażowanie w walkę i godny los starych i chorych zwierząt.

• Pisząc książki o psach i koniach służbowych poznała Pani wielu wspaniałych ludzi. W jaki sposób zbierała Pani materiały do serii tych książek?

Dobrze mi się rozmawia z opiekunami zwierząt, z przewodnikami psów i jeźdźcami łatwo mi odnaleźć wspólny język, bo bardzo cenię te zwierzęta. W czasie wolnym jeżdżę konno i często odwiedzam miejsca, gdzie szkoli się psy domowe. Oczywiście miejsca szkoleń tych służbowych również, zarówno zawodowo, jak i dla przyjemności. Zawsze jestem ciekawa nowych przygód zwierząt służbowych, chętnie o nich słucham, a potem piszę. Na szczęście znalazł mnie wydawca, który chętnie wydaje książki o zwierzętach, jest ich już trochę. Zwierzęta towarzyszą mi w pracy i w domu. To chyba naturalne, że ciekawymi historiami chcemy podzielić się z innymi.

• W zapowiedziach wydawniczych są jeszcze kolejne pozycje z serii kryminalistycznej dla dzieci i młodzieży, co to będzie?

Obecnie pracujemy nad książką o pierwszej pomocy dla psów, jest prawie gotowa.  Wraz w weterynarz Katarzyną Dołębską napisałyśmy o różnych zdarzeniach, które mogą się przytrafić psom aktywnym. Liczymy na promocję książki wiosną. Również książka o mieszkańcach „Zakątka Weteranów” czeka na publikację. Wraz z Grzegorzem Chmielewskim, prezesem stowarzyszenia, chcemy pokazać psie i końskie historie dotyczące pracy na rzecz naszego bezpieczeństwa.

• Jakie cele stawia sobie Pani teraz?

Pracować dalej, oczywiście, znajdować nowe sposoby popularyzacji, zwłaszcza w czasach pracy online.  Chciałabym kontynuować rozpoczęte projekty, nawiązywać nowe znajomości i współpracę w obszarze moich zainteresowań. No i uczyć się, bo w kryminalistyce nauka trwa cały czas.

Dziękuję za rozmowę.

Rozmawiała Maria P. Wiśniewska

Fot. Archiwum J. Stojer-Polańskiej

Pola i Figo, psy służbowe podczas konferencji „Ciemna liczba przestępstw” w Katowicach, zajęcia edukacyjne, prace z gliny po warsztatach w Pracowni „Arete”

smartcapture

Fot. Bohaterki wywiadu – Marek Krakowski

Podpisz petycję:
https://www.petycjeonline.com/walczymy_o_przyznanie_pastwowych_emerytur_dla_wszystkich_psow_i_koni_subowych
Zajrzyj tutaj, zobacz, co robią i może też wesprzyj emerytowane /ale bez emerytury/ psy i konie służbowe i Stowarzyszenie „Zakątek Weteranów” – http://zakatekweteranow.pl
Czytaj też:
https://wydawnictwo-silvarerum.eu/dr-j-stojer-polanska-kocha-zwierzeta-i-nauke/

„Ślady kryminalistyczne”

Jak badać ślady kryminalistyczne? Czym różni się praca kryminalistyka od pracy kryminologa? Czy kryminalista zna się na kryminalistyce?

Książka o śladach adresowana jest do młodych Czytelników zainteresowanych rozwiązywaniem zagadek kryminalnych.

Polecamy też wszystkim, którzy chcą poznać warsztat pracy kryminalistyka!

„Psy domowe i służbowe”

Od udomowienia psa minęło wiele tysięcy lat. Nasi czworonożni przyjaciele zamieszkali z nami i prócz pełnienia roli psa domowego, często dbają o nasze bezpieczeństwo w formacjach mundurowych.

Ile jest ras psów? Które rasy pracują w Policji? No i najważniejsze – jak prawidłowo dbać o potrzeby swojego czworonoga?

„Konie domowe i służbowe”

Czy zastanawialiście się, co czuł pierwszy człowiek, który dosiadł konia i na nim galopował?

Udomowienie konia znacząco wpłynęło na historię ludzkości. To doskonały sposób przemieszczania się i wsparcie przy uprawie roli. Dziś jednak konie pracujące zostały zastąpione maszynami, a te „domowe” sprawdzają się w sporcie i rekreacji.

Do dziś w Policji, Straży Granicznej i wybranych Strażach Miejskich służą konie. O ich ważnej roli dowiesz się z książki.

„Niesamowite przygody funkcjonariuszy na czterech łapach i kopytach – w poszukiwaniu śladów kryminalistycznych”

Jak psy policyjne rozwiązują zagadki kryminalne?

Czym się różni pies tropiący od psa ratowniczego?

W książce znajdziecie prawdziwe historie z życia psów służbowych i koni policyjnych.

Poznacie przygody, które wywołują uśmiech na twarzy i takie, które łapią za serce.

„Niesamowite przygody funkcjonariuszy na czterech łapach i kopytach – w trosce o bezpieczeństwo”

Na kartach książki opisane zostały bohaterskie zwierzęta na służbie, które wiele razy uratowały życie człowieka. Pracują nie tylko w Policji, ale także w Wojsku Polskim, TOPR-ze, GOPR-ze, Strażach Pożarnych.

Codziennie pilnują porządku i dzięki ich pracy możemy spać spokojnie.

„Psy na tropie i w akcji”

Psy to niezwykłe czworonogi. Wykazują się niezwykłą odwagą, kiedy zatrzymują groźnych przestępców.

Pokazują niezwykłe umiejętności swojego nosa, kiedy szukają zaginionych czy zapachu substancji wybuchowych. Są bardzo dobrze wyszkolone i doskonale rozumieją się ze swoimi przewodnikami.

W książce znajdziesz prawdziwe historie psów na służbie.

„Hera, Maja, Delfin i spółka”

Książka o mieszkańcach „Zakątka Weteranów” (https://www.facebook.com/StowarzyszenieZakatekWeteranow) – w przygotowaniu.

„Pierwsza pomoc dla psów”

Poradnik dla opiekunów psów pracujących, służbowych i aktywnych – przygotowaniu.

http://www.iceman.it/en/

W Muzeum można zobaczyć rekonstrukcję wyglądu człowieka na podstawie zachowanych szczątków. Możemy więc przekonać się, jak najprawdopodobniej wyglądał człowiek 5 tysięcy lat temu!

Można zobaczyć przedmioty, kiedy udało się przy mumii odnaleźć, zarówno ubrania, jak i narzędzia, którymi się posługiwał. Zbadano także treść żołądka człowieka zmarłego bardzo wiele lat temu, oraz wykonano mnóstwo badań, np. czy miał miażdżycę. Tego typu ustalenia wykonano dzięki zaangażowaniu naukowców z bardzo różnych obszarów nauki. Kryminalistyka wymaga bowiem interdyscyplinarnej współpracy.

W muzeum można także zobaczyć wyniki badania balistycznego związane z wykonaną rekonstrukcją ran i śmierci Oetziego. Na ciele ujawniono obrażenia, które ktoś zadał Oetziemu. Kiedy upadł, jego ciało szybko przysypał śnieg, a lód pozwolił zachować materialnie niezwykłą mumię. Dzięki temu ślady zachowały się do dziś.

Warto zobaczyć!

dr Joanna Stojer-Polańska, kryminalistyk 

Wszystkie książki z serii kryminalistycznej pod red. dr J. Stojer-Polańskiej dostępne są w naszej e-księgarni. To pasjonująca lektura!

Oto jej fragment:

Więcej – oglądaj tutaj: https://www.youtube.com/watch?v=H2Nnmm1gOj0

Czym jest DNA, kim jest badacz śladów, co znajduje się w walizce kryminalistycznej, czym jest modus operandi oraz ciemna liczba przestępstw – to tylko niektóre z pytań, na które odpowiedzi poznali uczestnicy warsztatów kryminalistycznych z Joanną Stojer – Polańską. Doktor nauk prawnych, absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego, a także wykładowca akademicki z kryminalistyki, kryminologii i zwalczania przestępczości w bardzo interesujący i przystępny dla dzieci sposób opowiadała o zagadnieniach związanych z nurtami współczesnej kryminalistyki. Podczas warsztatów dzieci miały okazję obserwować jak specjalnymi pędzelkami nakłada się proszki do ujawniania śladów oraz jak zabezpiecza się je specjalnymi foliami. Autorka książki „Ślady kryminalistyczne” przybliżyła także jak wygląda praca zwierząt na służbie, a w szczególności psów.

Więcej – tutaj - http://www.biblioteka.czernichow.pl/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=15&Itemid=139